Tanzania

Tanganika December 12, 2008

Tanganika (ang. Lake Tanganyika, fr. Lac Tanganyika) – jezioro w Afryce Południowo-Wschodniej na terytorium Zambii, Demokratycznej Republice Konga, Burundi i Tanzanii. Zajmuje powierzchnię 34,4 tys. km², jest najdłuższym słodkowodnym jeziorem świata. Jezioro położone na wysokości 773 m n.p.m. Średnia głębokość wynośi 570 m zaś maksymalna głębokość osiąga 1435 m (drugie pod względem głębokości po jeziorze Bajkał) – stanowi tym samym kryptodepresję.

Morogoro October 22, 2008

Morogoro – jeden z 26 regionów (jednostka podziału administracyjnego) Tanzanii o powierzchni 70 799 km² (3. pod względem wielkości), 1 759 809 mieszkańców (2002). Stolicą jest miasto Morogoro.

Region Morogoro od północy graniczy z regionem Tanga, od wschodu z regionami Pwani i Lindi, od południa z regionem Ruvuma, a od zachodu z regionami Iringa i Dodoma.

Region podzielony jest na 6 dystryktów:

• Mvomero
• Kilosa
• Kilombero
• Ulanga
• Morogoro Miejskie
• Morogoro Wiejskie (Morogoro Rolnicze), ang. Morogoro Rural

Konflikt kenijsko-tanzański August 6, 2008

Do roku 1977 Kilimandżaro zdobyło swym urokiem serca wielu turystów, głównie z Europy Zachodniej. Na turystach jednak zarabiała tylko Kenia. Tanzania, w granicach której leży Kilimandżaro nie otrzymywała z tego żadnych profitów. W tym samym roku, 4 lutego władze Tanzanii zamknęły granice, pozostawiając setki turystów w martwym punkcie. Zarekwirowano blisko 200 jeepów i 27 samolotów. W niedługim czasie Tanzania stworzyła własny sektor turystyczny, wybudowała wiele hoteli i pensjonatów. Każdy, kto chciał poznać piękno Kilimandżaro, musiał przyjechać do Tanzanii. Władze jednak srodze się zawiodły – dochody były niewielkie, czego skutkiem było ponowne otwarcie granic w 1983.

Safari May 19, 2008

Safari w Tanzanii, na skutek opłat administracyjnych, jest droższe niż w Kenii, ale z reguły przyjemniejsze: bardziej odczuwa się smak dzikiej Afryki, obszary chronione są większe i piękniejsze, a ludzie jeszcze bardziej przyjaźni i spontaniczni.

Kierowcy samochodów terenowych i obsługa są często pełni entuzjazmu, nie cechuje ich jeszcze rutynowe (w złym znaczeniu) podejście do pracy, jak ich kenijskich kolegów. Są też, niestety, bardziej beztroscy i zawsze warto osobiście dopilnować, czy paliwo jest w baku i czy auto ma odpowiednie zezwolenia na przewóz turystów (zwykle naklejka na tylnej szybie).

Podczas gdy w Kenii większość safari odbywa się japońskimi mikrobusami, co na ogól zdaje egzamin, w Tanzanii lepiej wynająć prawdziwy samochód terenowy. Bywa, że przedstawiciele agencji proponują tańszy mikrobus z napędem na cztery koła, jednak po dziurawej drodze do Serengeti i Ngorongoro taki samochód jedzie niemiłosiernie wolno, a gdy spadnie deszcz, może utknąć na dobre.

Punktem wypadowym na safari w tej części Tanzanii jest Arusha i, w mniejszym stopniu, Moshi, z którego częściej wyruszają turyści idący na Kilimandżaro. Działają tam dziesiątki agencji organizujących safari, kompleksowo z noclegami i wyżywieniem, bądź oferujących wypożyczenie samochodu terenowego, z kierowcą lub bez.

Najpopularniejsze samochody terenowe, które można wynająć w Arushy lub Moshi, to landrower defender i toyota landcruiser. Mają otwierane dachy, dzięki czemu doskonale fotografuje się dzikie zwierzęta. Warto wypożyczyć samochód z CB. Daje to poczucie bezpieczeństwa. Wiele agencji ma bardzo dobrą reputację, ale wpadki zdarzają się wszystkim. Należy mieć świadomość, że podejrzanie tanie safari może okazać się pasmem kłopotów, a nie o to przecież chodzi podczas jedynej być może w życiu wizyty w tym niezwykłym miejscu. Samochód może być na przykład w opłakanym stanie, jeździć nielegalnie, można też spodziewać się “nieprzewidzianych” wydatków. Również zbytnie wynegocjowanie ceny może fatalnie odbić się na jakości. Ważne, aby nie tłoczyć się w samochodzie: 4 lub 5 osób w landrowerze to maksimum, aby swobodnie obserwować zwierzynę.

Kierowcy są z reguły bardzo uczynni i, by nie stracić ewentualnego napiwku, zrobią dla klientów niemal wszystko, włączając w to rzeczy nielegalne. Nie można zmuszać kierowcy, by dla dobrego zdjęcia podjechał zbyt blisko do słonia lub nosorożca. Nie może on często zjechać z wyznaczonej drogi albo wypuścić kogokolwiek z pojazdu. Dziesiątki kierowców pod presją klientów zachowują się nieodpowiednio, co ma zgubny wpływ na zwierzynę i stwarza zagrożenie. Jeżeli stosunki z kierowcami układają się przyjaźnie, można być pewnym, że od swych kolegów dowiedzą się, w której części parku znajduje się najwięcej zwierzyny i gdzie jest szansa na to, by zobaczyć polowanie. Jeżeli nie, kierowca pojedzie tam, gdzie nie ma nic ciekawego, a wycieczkowicze nie mają żadnej możliwości sprawdzenia tego. Trzeba mieć też świadomość, że nie podróżuje się po zoo, a drapieżniki, nosorożce lub polowania jedynie można zobaczyć, ale nikt nic nie gwarantuje.

Przyjętym zwyczajem jest wręczanie napiwku kierowcom po udanym safari. Oczekują tego i jest to dla nich najczęściej jedyna forma zarobku. Nie mają szansy na stałe pensje, a na ich miejsce czeka tłum chętnych do pracy. Mówienie, że nie ma się pieniędzy jest śmieszne, ponieważ powszechnie wiadomo, że tylko bogaci ludzie biorą udział w safari. Kilka dolarów za dzień od osoby jest kwotą wystarczającą. Oczywiście, obdarowany nigdy nie okaże radości, zawsze przecież mógł dostać więcej. Bywa, że japońscy turyści, niezorientowani w miejscowych realiach, obdarowują ich banknotami studolarowymi.

Kierowcy safari, najczęściej Murzyni lub rzadziej Hindusi, stanowią swoistą elitę wśród miejscowej ludności. Mają rozwinięte poczucie dumy i nie można okazywać im lekceważenia lub podarować byle czego, na przykład długopisu lub zapalniczki – takie przedmioty oni rozdają innym. Dla nich przeznaczone są cenniejsze prezenty, np. latarka, tani zegarek, małe radio. Podczas safari kierowcy obserwują uważnie jego uczestników, a wieczorem obgadują.

Dla niektórych z nich ludzie, którzy płacą tyle pieniędzy, by obserwować zwykle zwierzęta, nie są do końca normalni. Często pękają ze śmiechu, wspominając, jak mzungu (biały) potknął się o kamień albo czegoś wystraszył. Są na ogół dobrze wyszkoleni, punktualni i, w razie konieczności, potrafią naprawić pojazd. Ich wiedza o zwierzętach jest jednak niewielka, a po angielsku mówią znacznie słabiej od kierowców kenijskich. Zaledwie kilku kierowców w Arushy mówi po niemiecku i francusku.

Główne atrakcje February 18, 2008

Wielką atrakcją Tanzani są parki narodowe i rezerwaty, które stanowią aż 14% jej powierzchni. Do najciekawszych, oprócz opisanych poniżej Serengeti National Park, Ngorongoro Conservation Area, Manyara National Park i Arusha National Park, należą Tarangire National Park i Mkomazi Reserve przy granicy z Kenią. W innych parkach narodowych na południu można spotkać inne, nieznane w Serengeti i Ngorongoro gatunki antylop. Selous National Park na południowy zachód od Dar es-Salaam to największy w Afryce obszar chroniony ( 54 600 km kw.). Można w nim jeszcze spotkać olbrzymie stada słoni przekraczające 100 sztuk. Innymi niezwykle ciekawymi parkami narodowymi są Gombe Stream i Mahale Mountains nad jeziorem Tanganika, słynne ostoje szympansów zamieszkane też przez inną zwierzynę. Ciekawym, dzikim i odległym miejscem jest Rauha National Park z pięknymi przełomami rzeki Rauha.
Interesującym i niezwykle rzadko odwiedzanym regionem jest wyżyna Makonde zamieszkana przez plemię o tej samej nazwie, położona na południu przy granicy z Mozambikiem. Pochodzą stąd słynne nie tylko w Afryce hebanowe polerowane rzeźby w stylu makonde. Przedstawiają wysmukłe pojedyncze postaci lub drzewa życia – splecione figury ludzkie w pionowym układzie. Są rzeźbione z jednego pnia.

Tanzania February 18, 2008

Tanzania, położona w Afryce Wschodniej, na wybrzeżu Oceanu Indyjskiego, pomiędzy Kenią a Mozambikiem, to niemal 1 000 000 km2 wspaniałych, przeważnie dzikich terenów, ograniczonych od zachodu największymi jeziorami afrykańskimi, a od wschodu wybrzeżem Oceanu Indyjskiego z pięknymi wyspami Zanzibar, Pemba i Mafia. To właśnie w Tanzanii znajdują się trzy z najsłynniejszych cudów Czarnego Kontynentu: Kilimandżaro – dach Afryki, Ngorongoro – określany jako naturalna Arka Noego i wielkie równiny Serengeti słynące z największej na świecie populacji dzikich ssaków.
Tanzanię zamieszkują uroczy ludzie, przeważnie z plemion Bantu, ale nie brak też barwnych Masajów, z których wielu nie ma tak częstego kontaktu z turystami, jak ich pobratymcy z Kenii. Po latach komunistycznych prochińskich rządów kraj staje się coraz bardziej przyjazny dla turystów. Skończyły się klęski głodu, a w najatrakcyjniejszych rejonach amerykański i zachodnioeuropejski kapitał zainwestował w turystykę sporo pieniędzy. Tanzania, bardziej nawet niż Kenia, odpowiada najgłębszym wyobrażeniom o Afryce. Będąc w Kenii, nie można zrezygnować z wyjazdu do Tanzanii, a przynajmniej do jej słynnych parków narodowych tuż przy granicy z Kenią.
Tanzania jest trzynastym co do wielkości państwem Afryki. Zajmuje powierzchnię 945 000 km. Graniczy z Kenią, Ugandą, Rwandą, Burundi, Kongiem, Zambią, Malawi i Mozambikiem. Na zachodniej granicy kraju znajdują się 3 największe jeziora Afryki i zarazem największe zapasy słodkiej wody tego kontynentu: Wiktorii (69 tys. km), Tanganika (33 tys. km) i Malawi (29 tys. km). Inne wielkie jeziora to alkaliczne Eyasi, Manyara, Natron oraz słone Rukwa. Jeziora w granicach Tanzanii zajmują ponad 50 tys. km. Wschodnią granicę kraju wytycza wybrzeże Oceanu Indyjskiego z trzema dużymi przybrzeżnymi wyspami (Pemba, Mafia i Zanzibar).
Większą część kraju zajmuje rozcięta systemami Wielkiego Rowu Afrykańskiego Wyżyna Wschodnioafrykańska. Rzeźbę urozmaicają liczne łańcuchy górskie i samotne masywy z najwyższym szczytem Afryki – Kilimandżaro (5895 m n.p.m.) i Meru (4566 m n.p.m.). Wzdłuż wybrzeża rozciąga się pas nizin. Rzeki kraju są stosunkowo krótkie, a największe z nich to Rufidżi, Wami i Rungwa. Tuż przy granicy z Ugandą płynie wpadająca do jeziora Wiktorii Kagera, będąca właściwą rzeką źródłową Nilu.