Region Morogoro od północy graniczy z regionem Tanga, od wschodu z regionami Pwani i Lindi, od południa z regionem Ruvuma, a od zachodu z regionami Iringa i Dodoma.

Region podzielony jest na 6 dystryktów:

• Mvomero
• Kilosa
• Kilombero
• Ulanga
• Morogoro Miejskie
• Morogoro Wiejskie (Morogoro Rolnicze), ang. Morogoro Rural

Kierowcy samochodów terenowych i obsługa są często pełni entuzjazmu, nie cechuje ich jeszcze rutynowe (w złym znaczeniu) podejście do pracy, jak ich kenijskich kolegów. Są też, niestety, bardziej beztroscy i zawsze warto osobiście dopilnować, czy paliwo jest w baku i czy auto ma odpowiednie zezwolenia na przewóz turystów (zwykle naklejka na tylnej szybie).

Podczas gdy w Kenii większość safari odbywa się japońskimi mikrobusami, co na ogól zdaje egzamin, w Tanzanii lepiej wynająć prawdziwy samochód terenowy. Bywa, że przedstawiciele agencji proponują tańszy mikrobus z napędem na cztery koła, jednak po dziurawej drodze do Serengeti i Ngorongoro taki samochód jedzie niemiłosiernie wolno, a gdy spadnie deszcz, może utknąć na dobre.

Punktem wypadowym na safari w tej części Tanzanii jest Arusha i, w mniejszym stopniu, Moshi, z którego częściej wyruszają turyści idący na Kilimandżaro. Działają tam dziesiątki agencji organizujących safari, kompleksowo z noclegami i wyżywieniem, bądź oferujących wypożyczenie samochodu terenowego, z kierowcą lub bez.

Najpopularniejsze samochody terenowe, które można wynająć w Arushy lub Moshi, to landrower defender i toyota landcruiser. Mają otwierane dachy, dzięki czemu doskonale fotografuje się dzikie zwierzęta. Warto wypożyczyć samochód z CB. Daje to poczucie bezpieczeństwa. Wiele agencji ma bardzo dobrą reputację, ale wpadki zdarzają się wszystkim. Należy mieć świadomość, że podejrzanie tanie safari może okazać się pasmem kłopotów, a nie o to przecież chodzi podczas jedynej być może w życiu wizyty w tym niezwykłym miejscu. Samochód może być na przykład w opłakanym stanie, jeździć nielegalnie, można też spodziewać się “nieprzewidzianych” wydatków. Również zbytnie wynegocjowanie ceny może fatalnie odbić się na jakości. Ważne, aby nie tłoczyć się w samochodzie: 4 lub 5 osób w landrowerze to maksimum, aby swobodnie obserwować zwierzynę.

Kierowcy są z reguły bardzo uczynni i, by nie stracić ewentualnego napiwku, zrobią dla klientów niemal wszystko, włączając w to rzeczy nielegalne. Nie można zmuszać kierowcy, by dla dobrego zdjęcia podjechał zbyt blisko do słonia lub nosorożca. Nie może on często zjechać z wyznaczonej drogi albo wypuścić kogokolwiek z pojazdu. Dziesiątki kierowców pod presją klientów zachowują się nieodpowiednio, co ma zgubny wpływ na zwierzynę i stwarza zagrożenie. Jeżeli stosunki z kierowcami układają się przyjaźnie, można być pewnym, że od swych kolegów dowiedzą się, w której części parku znajduje się najwięcej zwierzyny i gdzie jest szansa na to, by zobaczyć polowanie. Jeżeli nie, kierowca pojedzie tam, gdzie nie ma nic ciekawego, a wycieczkowicze nie mają żadnej możliwości sprawdzenia tego. Trzeba mieć też świadomość, że nie podróżuje się po zoo, a drapieżniki, nosorożce lub polowania jedynie można zobaczyć, ale nikt nic nie gwarantuje.

Przyjętym zwyczajem jest wręczanie napiwku kierowcom po udanym safari. Oczekują tego i jest to dla nich najczęściej jedyna forma zarobku. Nie mają szansy na stałe pensje, a na ich miejsce czeka tłum chętnych do pracy. Mówienie, że nie ma się pieniędzy jest śmieszne, ponieważ powszechnie wiadomo, że tylko bogaci ludzie biorą udział w safari. Kilka dolarów za dzień od osoby jest kwotą wystarczającą. Oczywiście, obdarowany nigdy nie okaże radości, zawsze przecież mógł dostać więcej. Bywa, że japońscy turyści, niezorientowani w miejscowych realiach, obdarowują ich banknotami studolarowymi.

Kierowcy safari, najczęściej Murzyni lub rzadziej Hindusi, stanowią swoistą elitę wśród miejscowej ludności. Mają rozwinięte poczucie dumy i nie można okazywać im lekceważenia lub podarować byle czego, na przykład długopisu lub zapalniczki – takie przedmioty oni rozdają innym. Dla nich przeznaczone są cenniejsze prezenty, np. latarka, tani zegarek, małe radio. Podczas safari kierowcy obserwują uważnie jego uczestników, a wieczorem obgadują.

Dla niektórych z nich ludzie, którzy płacą tyle pieniędzy, by obserwować zwykle zwierzęta, nie są do końca normalni. Często pękają ze śmiechu, wspominając, jak mzungu (biały) potknął się o kamień albo czegoś wystraszył. Są na ogół dobrze wyszkoleni, punktualni i, w razie konieczności, potrafią naprawić pojazd. Ich wiedza o zwierzętach jest jednak niewielka, a po angielsku mówią znacznie słabiej od kierowców kenijskich. Zaledwie kilku kierowców w Arushy mówi po niemiecku i francusku.

Droższe, ale szybsze, są taksówki zbiorowe. W Arushy i Moshi można złapać także zwykłe taksówki, ale jako że są to małe miasta, więc poza podróżami z bagażem lub dojazdem do odległych hoteli nie ma sensu z ich korzystać. Oczywiste jest, że po zmroku bezpieczniej wziąć taksówkę, niż chodzić piechotą, nawet na krótką odległość, choć generalnie jest tu znacznie bezpieczniej niż w pozostałych częściach kraju.

Ich szacunkowa liczba sięga ponad 120. Są to plemiona należące głównie do rodziny ludów Bantu, z których naliczniejsi to Nyamwezi i Sukuma.

Natomiast na północy na pograniczu kenijskim żyją chyba najbardziej znani wśród wszystkich plemion Afryki. Są to Masajowie.

Pochodzą oni rodziny nilockiej. Na terenie Tanzanii i Kenii mieszka ich około 120 tys. Są potomkami wojowniczego plemienia, które przemierzało dawniej ziemie wschodnioafrykańskie.

Do dziś prowadzą półkoczowniczy tryb życia. Od wielu lat hodują bydło, uważając, że to im Bóg zlecił pilnowanie stad całego świata. Ich charakterystycznym ubiorem są czerwone płaszcze i peleryny, które często bywają jedynym okryciem.

W czasie licznych obrzędów obowiązkiem każdego mężczyzny jest zaplecenie warkoczyków i pomalowanie twarzy na kolor czerwony. Dawniej każdy był zobowiązany upolować lwa, ale dziś nie wolno im tego robić na skutek zaostrzonych przepisów odnośnie ochrony przyrody.

Ważnym elementem w czasie rytualnego tańca są podskoki, nawet na dość sporą wysokość. W wioskach często organizowane są dla turystów w celach zarobkowych pokazy obyczajów, tradycji i stylu życia plemienia.

Z innych plemion w Tanzanii można wyróżnić ludy Suahili, Hehet, Bena Mekonde, Gogo czy Tumbuka. Poza tym pewien odsetek ludności tego kraju stanowią Europejczycy oraz Azjaci.

Najwięcej wyznawców w Tanzanii posiada chrześcijaństwo -około 34%. Niewiele mniej jest muzułmanów – 33%. Wśród religii rodzimych dużą rolę odgrywają wyznania animistyczne.